Ojczyzną zająca polnego jest cała środkowa Europa od Francji aż do Kaukazu. Dolna granica jego występowania przebiega przez południową Francję i północne Włochy, a górna przez Szkocję, południową Szwecję i północno-wschodnią Europę. Sztucznie osiedlono go także na wielu innych terenach, np. w Argentynie, gdzie bardzo się rozprzestrzenił i coraz silniej wypiera zająca pampów (Dolichotis patagonicd). W niewoli prawie nigdy się nie rozmnaża. Lubi on szczególnie żyzne równiny, zalesione lub nie, oraz pokryte lasami przedgórza, unika zaś okolic niespokojnych. W głębi dużych, łączących się ze sobą lasów, często brak go zupełnie. Myśliwi odróżniają zwykle zająca „leśnego" i „zaroślowego" od „zwykłego polnego". Ten ostatni unika lasu nawet w dzień oraz w zimie, leśny natomiast wyrusza w pole na żer latem, a po żniwach wraca na stałe do terenów zadrzewionych.